Pierwotna nazwa wsi Cietrzewnica pochodzi od ptaków cietrzewi, które w dużej ilości miały swe gniazda w zaroślach na terenie osady. Druga część naszej osady (obecnie wybudowanie w stronę Gumnowic) nazywała się Różanin i stąd często mówi się o ludziach tam mieszkających, że mieszkają na Rozalewie, jeszcze obecnie niektórzy starsi mieszkańcy mówią, że jadą na Rozalewo. Nazwa ta pochodzi od dzikich róż, które tam przy rowach i miedzach rosły. W Trzeciewnicy na początku XX wieku był duży majątek państwowy dzierżawiony początkowo przez małżeństwo Gierów, a po śmierci męża przez panią Gierową. Na przełomie 1928/29 majątek ten został rozparcelowany w wyniku reformy rolnej. Państwo Gierowie mieszkali na terenie obecnie istniejącego gospodarstwa rolnego. Budynek mieszkalny był ich własnością, po parcelacji jeszcze jakiś czas tam mieszkali później sprzedali ten budynek i kupili kamienicę w Bydgoszczy. Ziemię z parcelacji otrzymali pracownicy, którzy w tym majątku pracowali (Kałużny, Narożny, Kromrych, Wierzchucki, Gołata, Kamiński i Tobis) wszyscy ci, których w późniejszym czasie nazywano małorolnymi. Obecnie na tych ziemiach gospodarzą ich dzieci. Natomiast ojciec pani Woźniak - Piotr Belzerowski otrzymał ziemię za udział w Powstaniu Wielkopolskim. Pozostali gospodarze: Kawczyński, Żakowski, Holec, Niemczyk, Ćwik, Kowalski objęli gospodarstwa po swoich dziadkach i pradziadkach, czyli gospodarstwa były przekazywane z pokolenia na pokolenie. Obecnie wszyscy wymienieni gospodarze już wymarli, za wyjątkiem pana Józefa Holca, który przejął gospodarstwo po swoim ojcu. Ziemie tych gospodarzy wczasach komunistycznych przejęte zostały przez państwo a obecnie należą do Zakładu Rolnego Ślesin. Ziemię po panu Żakowskim dzierżawi pan Split.

Do wybuchu wojny w 1939 roku w Trzeciewnicy istniały:
- piekarnia wraz ze sklepem kolonialnym państwa Koczorowskich,
-rzeźnictwo p. Maciej Krzyżan
-„wyszynk” – bilard, zabawy p. Trzosowscy
- piekarnia a następnie sklep kolonialny p. Dembińskich (obecnie mieszka tam p. Strzechowski)
- mleczarnia, którą prowadził p. Szudiński (kupił ją p. Śledź, ale nie prowadził już skupu mleka)
- wiatrak, którego właścicielami byli Niemcy Paul i Wilhelm Stein podczas okupacji pomagali mieszkańcom Trzeciewnicy

W 1965 r. wiatrak spalił się na skutek uderzenia pioruna a zgliszcza rozebrał p. Kulczyk.
- pompownia wody zbudowana na łące p. Kawczyńskiego, która doprowadzała wodę do jego gospodarstwa i innych bogatszych gospodarzy, reszta mieszkańców korzystała ze studni, względnie pomp. Małorolni wozili wodę małymi beczkowozami, konno.

We wsi pracowali rzemieślnicy:
- dwóch kowali: p. Galwas i p. Streich,
- kołodziej – p. Wojewódzki,
- cieśla – p. Szejna,
- szewcy – p. Poraziński i p. Gapiński,
- krawcowe –p. Leciejewska i Ćwiklińska.

        Na terenie osady istniały organizacje: „Sokół”, „KSM”, „Młode Polki”, „OSP”

Większa część mieszkańców do 1939 r. nie posiadała prądu elektrycznego. Domy oświetlano lampami naftowymi lub karbidowymi. Część zabudowań była kryta strzechą. Na miejscu obecnego wiejskiego boiska sportowego znajdował się duży staw, którego wody sięgały niekiedy do wysokości fundamentów obecnego sklepu. W stawie tym pojono krowy. A gospodarze z Rozalewa pobierali wodę dla zwierząt z Kopli (obecnie na terenie posiadłości p. Mieczkowskiego)

W Trzeciewnicy była też stacja kolejki wąskotorowej. Do roku 1945 była to kolejka tylko towarowa, przewoziła buraki do cukrowni. Po roku 1945 kursowała również jako osobowa Nakło – Bydgoszcz przez Trzeciewnicę, Suchary, Karnowo.

Historia cmentarza

W latach 1870 –71 na terenie Polski w tym również Trzeciewnicy panowała cholera. Początkowo zmarłych na tę chorobę chowano w różnych miejscach. Cmentarz powstał w 1871 r. a poświęcony został w 1873 r. Fundatorem działki pod cmentarz był śp. pan Jagodziński, który także spoczywa na tym cmentarzu. Cmentarz zaliczany jest do zabytkowych a najstarszy nagrobek, jaki się zachował pochodzi z 1878 r. Zaraza w Trzeciewnicy panowała do 6 sierpnia 1871 r.